Afgelopen jaar, 2017, is voor mij een  heftig jaar geweest. Het stond en staat in het teken van loslaten. Ik zat al jaren in een baan, waarvan ik voelde dat deze teveel energie van me vroeg. Ik kwam aan het einde van de dag thuis en haalde dan nét de bank om op te crashen. Niet handig in een gezin met jonge kinderen die blij zijn dat mama thuis is, willen spelen, knuffelen en vooral veel willen vertellen. Echt, ik had er geen kracht meer voor.

Schuldgevoel volgt dan. Ook naar de werkgever, want ik wilde zoveel meer doen dan ik kon. In mijn hoofd kon ik het allemaal, maar dat lijf werkte niet mee. Baan dan maar opgeven?  Neejjj, gilde mijn hoofd. Ben je gek? Zo’n goede baan opgeven, dat doe je niet!! Maar, sputterde mijn hart tegen, ik wil graag mijn eigen praktijk en op mijn eigen wijze mensen begeleiden. Pff… pochte mijn hoofd weer, en wat als dat niet lukt? Weet je wel hoe moeilijk het is om een goed lopende praktijk te krijgen?? Blijf maar gewoon lekker in je baan.

Zo heb ik eindeloze discussies met mezelf gevoerd. Uiteindelijk heb ik de sprong in het diepe gemaakt. En heb ik afscheid genomen van mijn baan. Doodeng en verdrietig vond ik het. Ik moest het beeld van mezelf als hoogopgeleide, hardwerkende vrouw loslaten. Daarnaast had  ik nog geen drukke praktijk en daarmee geen vergelijkbaar inkomen. Maar ik liet het los. Eerlijk is eerlijk, ik heb een man met een goed inkomen achter me staan. Maar toch: ook hij is zelfstandig ondernemer en garanties zijn er niet. Toch een risico.

Naast het loslaten van mijn vaste baan heb ik ook zelf patronen los moeten laten. Het beeld van hoe leven hoort, wat je wel doet en niet doet, hoe je je verhoudt tot je omgeving, alles kwam op losse schroeven te staan. Zo kreeg onze dochter problemen met haar gezondheid en vroeg dat alle aandacht van ons. Dit dwingt mij om meer aanwezig te zijn in het hier en nu, om stevig te gaan staan, zodat zij houvast ervaart in een turbulente tijd voor haar. Daarnaast heb ik ook zelf gezondheidsproblemen die aandacht opslokken. En, als kers op de taart, ontstonden er bij/met  mensen om ons heen ook allerlei issues. Allemaal tegelijk!!!

Het voelt soms als een orkaan waar we als gezin in zitten. Ik voel dat ik makkelijk weg getrokken kan worden, de orkaan in. Maar ik ervaar steeds meer dat ik in het oog van de orkaan stil kan zitten en kan zijn, en dat geeft een enorme rust en kracht. En dan mag de orkaan om me heen razen, ik laat het (even) los.  Ik ervaar dan werkelijk rust…

Nu kan ik me indenken dat jij soms ook het gevoel hebt in die orkaan te zitten doordat je steeds voor anderen aan het zorgen bent of je zorgen maakt over wat er dan ook speelt. En dat je behoefte hebt aan rust. Hoe creëer je dit dan? Daarvoor heb ik een relax en geniet avond gemaakt waarin ik help om de zo nodige rust voor jezelf te creëren. Het is niet alleen een avond waarin je rust en ontspanning ervaart, een heerlijk moment voor jou, maar ook een avond waar je leert hoe je dit thuis steeds weer toe kan passen. Je gaat relaxed én met praktische handvaten weer naar huis.

Lijkt je dit wat? U kunt  hier  meer info vinden en u kunt zich aanmelden.